Wat een cliché!

Caren van der Lee, Kerncampagneteam & Nr. 8 Lijst Jong Uden

 

Het is oudjaarsavond, we zitten samen met vrienden. De tafel vol lekkers en de keuken gevuld met gezelligheid. Ik kijk eens goed om me heen; wat heerlijk om dit zo te beleven. Fijne mensen om me heen en wat zou ik deze mensen meer willen zien. Terstond ontstaat mijn goede voornemen: meer tijd voor familie en vrienden. ‘What’s new?’ zou je denken. Een cliché, maar een oprecht voornemen om wat meer rust en tijd de nemen voor mezelf en de mensen om me heen. Langzaamaan glijden we 2018 in, de wijzers tikken vrolijk verder en het wordt almaar gezelliger. De volgende dag een springende peuter die je wekt, heerlijk! Mijn voornemen staat: 2018, het jaar voor meer tijd met familie en vrienden.

We zijn nu een paar weken verder en ik ben een paar dagen weg. Hier vind ik een aantal momenten om te beschouwen hoe het nieuwe jaar zich ontwikkelt en ik vraag me af wat er is gebeurd met mijn voornemen. De dagen gaan sneller voorbij dan ik bij kan houden en de weken zijn om terwijl ik nog een ‘maandag-gevoel’ heb. De dagen waarop ik geen tijd heb besteed aan Jong Uden zijn op één hand te tellen. Het enthousiasme waarmee (nieuwe) ideeën worden opgepakt, verder uitgewerkt en neergezet is aanstekelijk. En zo eindigen veel dagen met een vinkje achter een Jong Uden-klusje. Ik probeer de vinger erop te leggen waarom de werkzaamheden voor Jong Uden niet voelen als ‘werk’ en je altijd een bijdrage wil leveren. Als we terug naar Nederland rijden, heb ik het antwoord nog niet gevonden. Maar ik besluit dat zolang ik het leuk vind en het niet voelt als ‘moeten’, ik me vol blijf inzetten voor Jong Uden.

Dan, we zitten samen met het kerncampagneteam. Een overleg waarin we elkaar op de hoogte brengen van de werkzaamheden en stand van zaken binnen elke commissie. Er is zoveel te doen en te bespreken en de ideeën buitelen zoals gewoonlijk weer over elkaar heen. Tomeloze energie en zin om nieuwe plannen uit te voeren met als doel om zoveel mogelijk Udenaren te laten weten waar we voor staan, verbinding te zoeken en zo op 21 maart de Udense stemmer met een weloverwogen besluit naar de stembus te laten gaan.
Ik kijk om me heen; opgetogen gezichten en gepassioneerde discussies. En dan, plotseling valt het binnen. Het is logisch dat Jong Uden niet voelt als ‘moeten’ of als werk, deze club mensen voelt als vrienden. We werken graag samen en regelen de zaken met en voor elkaar. We zetten ons allemaal in voor de Udenaren en zorgen daarnaast ook voor gezelligheid samen.

Even was ik in de veronderstelling dat ik mijn goede voornemen zou moeten laten varen, maar niets daarvan. Ik heb me er juist heel goed aan gehouden!