Of ik me nog betrokken voelde bij Jong Uden?

Michelle Bollen–Walk, nr. 7 Lijst Jong Uden

Maart 2018. De gemeenteraadsverkiezingen. Het lijkt nog toekomstmuziek, want het is pas over vijf maanden en er komen eerst nog zoveel andere dingen, maar dat is het voor ons als Jong Udenaren niet. Geen verkiezingen zonder vette campagne, dus de voorbereidingen om die neer te zetten zijn in volle gang. De lijst wordt samengesteld, het verkiezingsprogramma geschreven en de manier van campagnevoeren uitgedacht. In het kader van ‘een goed begin is het halve werk’, was afgelopen weekend de kick-off van onze campagne. De slogan ‘Jong Uden #tagt Uden’ en de top 10 van de lijst werden gepresenteerd aan onze leden. De aftrap van een hectische, spannende, gezellige, drukke en hartstikke belangrijke periode in aanloop naar de verkiezingen in maart. Een moment waarop meteen weer duidelijk werd waarom ik lid van Jong Uden ben: ik sta uiteraard vierkant achter de partij gebaseerd op inhoud, maar de onderlinge sfeer maakt dat Jong Uden is wat het is.

Voor mij begon dit nieuwe avontuur een aantal weken geleden met een telefoontje. Of ik me nog betrokken voelde bij Jong Uden – reken maar van yes – en of het me een idee leek om net als vier jaar geleden op de lijst te staan; reken maar van yes keer twee. Vier jaar geleden was ik er ook bij, en dat staat me nog helder voor de geest. Op nummertje tien stond ik toen, en de campagne maakte echt wel indruk. Ik was twintig, studeerde nog en mijn vuurdoop in de Udense politiek was een feit. Ons honk op het Brabantplein, de borrels – ook niet geheel onbelangrijk – het huis-aan-huis bezorgen van ons programma op skeelers en de verkiezingsavond in het gemeentehuis: het blijven leuke herinneringen om op te halen en mooie verhalen om door te vertellen. Vooral het onwijs sterke saamhorigheidsgevoel van toen is me ondanks grote veranderingen in mijn persoonlijke leven – ik ben inmiddels een huwelijk en twee kindjes verder – bij gebleven. Ik bevind me ondertussen dus in een behoorlijk andere levensfase, maar wel nog steeds in een fase waar Jong Uden perfect op aansluit. En nu is het tijd om niet meer terug te kijken naar wat was, maar vooruit te kijken naar wat eraan gaat komen. Met z’n allen, sowieso. ‘We zijn een team en we gaan dit samen doen’; dat is voor mij Jong Uden. En het is zo vet om daar onderdeel van te mogen zijn!

De slogan – ‘Jong Uden #tagt Uden’ – is er volgens mij trouwens eentje die vragen oproept. Die prikkelt, want wat betekent dat hele taggen nou eigenlijk? Dat is dus precies de bedoeling. Die hashtag op zich is misschien een klein raadsel, want wat ‘ie concreet betekent blijft voor velen altijd een beetje een grijs gebied, maar de functie van het teken sluit naadloos aan op dat wat we met Jong Uden deden, doen en zullen blijven doen: betekenis geven aan. Hoe? Dat gaan jullie de komende maanden zien. Meteen alles prijsgeven is ook maar saai, toch? Ik hoop dat we je nog heel vaak gaan terugzien. Hier, op onze site, maar ook ‘gewoon’ in Uden. Dat we je onderdeel kunnen laten zijn van die club waar ik zo trots op ben. Oh en dat jouw rode rondje dan straks ergens op de lijst van Jong Uden belandt; dat hoop ik natuurlijk ook.

Heel graag tot de volgende!